Kwitnie na przełomie lata i jesieni (sierpień–wrzesień). Jego ozdobne, trąbkowate kwiaty mają 5–7 cm długości i w zależności od odmiany jaskrawopomarańczową, pomarańczowoczerwoną, szkarłatną lub żółtą barwę. Są zebrane w baldachogrona po 4–12. Liście są ciemnozielone, złożone z 7–11 ząbkowanych listków, pokrytych od dołu drobnymi włoskami; jesienią przybierają żółtawe zabarwienie.
Jest pnączem ekspansywnym, dającym liczne odrosty, całkowicie odpornym, jeśli posadzimy je w osłoniętym i nasłonecznionym miejscu. Na zimę dobrze jest okryć podstawę rośliny kopcem z liści lub igliwia na wysokość 25–30 cm.
Milin lubi gleby zasobne w składniki pokarmowe, gliniaste lub próchniczne. Roślina wspina się przy pomocy korzeni czepnych i wijących pędów. Polecany jest do sadzenia przy południowych ścianach, ogrodzeniach, altanach, pergolach, kratach, tyczkach i innych, mocnych podporach.
Milin rozmnażamy przez sadzonki półzdrewniałe, latem lub przez odkłady zimą.
Wiosną przycinamy zeszłoroczne pędy, na których były kwiaty, między 2 a 4 pakiem.
.gif)
