Na poziomie trawnika

To proste, wystarczy usytuować go na równi z trawnikiem.

Działka, na której stoi dom, jest wąska, niewielka i mieści się w gęstej miejskiej zabudowie. Nie brakuje na niej zieleni. W takiej sytuacji­ drewniany taras był rozwiązaniem oczywistym. Tym bardziej że ładnie współgra z innymi drewnianymi detalami urozmaicającymi elewację: oknami, żaluzjami poddasza i podbitką dachu. Aby podkreślić jego związek z przyrodą, a jednocześnie nie różnicować niepotrzebnie poziomów terenu, został on usytuowany na równi z trawnikiem.

Grunt pod taras został przygotowany tak, aby był chłonny. Wybrano humus i wypełniono wykop zagęszczonym żwirem (30 cm) i piaskiem (20 cm). Podstawę tarasu stanowi fundament punktowy. Konstrukcja ta zapewnia dobry odpływ wody deszczowej (drewno szybciej przesycha), dlatego też jest szczególnie polecana w przypadku tarasów położonych równo z powierzchnią gruntu. Są to rozmieszczone w 80-centymetrowych odstępach (wkopane na głębokość 80 cm) betonowe słupki, w których zamocowano ocynkowane metalowe obejmy. W nich z kolei osadzono – w metrowych odstępach – drewniane legary (12 x 12 cm). Mosiądzowanymi wkrętami przymocowano do nich deski podłogowe o szerokości 10 cm, długości 100 cm i grubości 2,5 cm. Pomiędzy nimi zostawiono półcentymetrowe szpary, ponieważ ułożenie ich na styk utrudniłoby ruchy drewna spowodowane pęcznieniem po nasiąknięciu wodą podczas deszczu.

Taras ułożony równo z trawnikiem jest bardziej narażony na zawilgocenie i dlatego najlepiej zrobić go z twardego drewna egzotycznego. W tym przypadku wykorzystano drewno bangkirai, które zostało wcześniej zaimpregnowane preparatem olejowym.

Taras zamyka niewysoki murek częściowo osłaniający go od wiatru.

Dla pokazania urody połączenia drewna z innymi naturalnymi materiałami, na przykład kamieniem, zrobiono dwa „podesty” pomiędzy tarasem a trawnikiem. Są one z kostki granitowej 10 x 10 cm ułożonej na podkładzie piaskowo-cementowym. Pomiędzy nią a drewnem zachowano półcentymetrowe szczeliny.